Rahmetli Bülent Ecevit’in şiirinde sevdim ben, Pülümür’ü de “yaşsız” kadınlarını da…
Ömrüm boyunca hiç görmesem de Pülümür’ü, yaşsız kadınları hep bendeydi…
Bir asa vardı elinde
Bir solmuş krallığın
Kadifeden harmanisi üzerinde
Bir Hititliydi o, bir Selçuklu
Bir Ermeniydi, bir Kürttü
Bir Türk’tü...
Ama artık “en soylu yoksulluğun toprak döşeli sarayında, bir taç gibi konmuyor başlarına Türkiyelilikleri…”
Can veren, aş veren, iş veren, sevdalandıkları vatanlarında huzur içinde yaşatmıyorlar artık kimseyi…
Üstelik mertçe, delikanlıca da savaşmıyor karşısındakiler…
Kuytulara gizleniyorlar, pusu kuruyorlar, karanlıklarda çıkıyorlar, hatta bedenlerini bomba yapıyorlar ki gören “insan” sansın onları…
Pülümür’ün “yaşsız” kadınlarının gözlerinde, yüreklerinde “yaşlar”, bağrında “kara yanıklar” var bugün…
Bugün Pülümür’de 7 gencecik can verdiler… 7 milyon kere canlarından can koptu…
İşte yine en zor ziyaretlerini gerçekleştirecek subaylar, o 7 canın kapısını çalacak… Gittikleri yerden kara haber getirecek ailelerine…
Belki ilk defa o an asker olduklarını unutacak, gözlerini kaçıracaklar… Boyunlarına sarılanlarla birlikte hıçkıra hıçkıra ağlayacaklar…
Ah Cevriyem, karakolda ayna değil, bomba vardı bugün…
Kalleşlik üzerine kurulu hayatlarda vicdanlarını kaybetmiş zalimler, sele çevirdi gözyaşlarını…
Genç kızların sevda türküleri sustu, çocukların oyunları bölündü, ihtiyarlar kahvede boynunu büktü…
Yine dizilecek kırmızı beyaz tabutlar yan yana…
Yine minicik çocuklar öpecekler şehit babalarının resmini, yine eşler dimdik duracak, yine babalar analar tutunacak bir dal arayacaklar gözyaşlarıyla toprağa verdikleri fidanlarının ardından…
Yine “lanetlenecek” yine “kınanacak” o kalleşler, “büyüklerimiz” tarafından…
Yine “vatan sağolacak” ama kalan canlar hep yarım olacak…
Biz belki yarın unutacağız ama dinmeyecek geride kalanların gözlerindeki, gönüllerindeki yaşlar…
Karakolda artık ayna yok Cevriyem, bomba var, kalleşlik var…
Yaşlı gözlerinden bellidir Pülümürlü kadınım, sende kara haber var…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder